Ayoub

Mijn naam is Ayoub Haroun Abdulrahman Haroun. Ik kom uit Soedan.

Als ik mezelf zou beschrijven, zou ik zeggen dat ik spontaan, vriendelijk en nieuwsgierig ben. Ik ben geïnteresseerd in het leven en in mensen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en verdient het om gehoord te worden.

Ik houd erg van voetbal, om zelf te spelen en om naar wedstrijden te kijken. Daarnaast lees ik graag romans en zou ik graag weer piano leren spelen. Ik volg graag het nieuws, zowel lokaal als internationaal. Ik vind het belangrijk om te weten wat er om me heen gebeurt en op de hoogte te blijven van wat er in de wereld speelt.

Ik heb veel dromen en ambities voor de toekomst. Leren, mezelf ontwikkelen en contact maken met anderen zijn belangrijke dingen in mijn leven. Ik wil talen blijven leren, me verder integreren in de samenleving, mijn universitaire studie afronden. Door met anderen in contact te komen en hen met begrip en respect te benaderen, wil ik mensen beter begrijpen en mijn kijk op de wereld verbreden. Natuurlijk besef ik dat het leven verschillende prioriteiten kent. Daarom probeer ik mijn ambities stap voor stap te verwezenlijken en me in elke fase te richten op wat op dat moment het belangrijkst is.

Een van de dingen waar ik het meest over nadenk, is de rol die taal speelt in communicatie en wederzijds begrip. Daarnaast denk ik veel na over mijn toekomst. Communicatie is voor mij een essentieel onderdeel van het leven. Daarom blijf ik werken aan mijn vermogen om anderen te begrijpen en mezelf duidelijk uit te drukken. Goede communicatie brengt mensen dichter bij elkaar. Daarom zie ik het leren van een nieuwe taal niet alleen als het leren van nieuwe woorden en zinnen, maar ook als een manier om mensen, hun cultuur en hun manier van denken beter te begrijpen en bruggen tussen mensen te bouwen.

Wat mij gelukkig maakt, zijn de eenvoudige dingen in het leven. Een eerlijk gesprek, lachen met mensen bij wie ik me op mijn gemak voel, of zelfs een rustig moment dat ik alleen doorbreng om na te denken en om mijn prioriteiten opnieuw te ordenen.

Mijn contact met de vrijwilligers van Thuis in Epe begon op een eenvoudige en onverwachte manier. Op een dag zat ik op een stoel bij de ingang van hotel Fletcher. Een van de vrijwilligers kwam naar me toe en vroeg of ik met hen mee wilde doen. Ik zei ja, zonder op dat moment te weten waar die eenvoudige uitnodiging mij naartoe zou leiden. Vanaf dat moment begon ik geleidelijk de andere vrijwilligers en de mensen die betrokken zijn bij Thuis in Epe te leren kennen. Thy was een van de eerste mensen die ik ontmoette. Zij begeleidt de groep en moedigt het contact aan met mensen die Nederlands spreken. Dankzij die eerste ontmoeting kreeg ik de kans om meer mensen te leren kennen en aan verschillende activiteiten deel te nemen.

Wat begon als een eenvoudige uitnodiging, werd uiteindelijk iets dat voor mij veel groter is geworden. Voor mij is Thuis in Epe niet alleen een plek waar ik Nederlands leer of waar activiteiten en spelletjes worden georganiseerd. Het is een gemeenschap geworden waarin ik het gevoel heb dat ik mezelf kan zijn, anderen kan ontmoeten, kan leren en mijn ervaringen met hen kan delen. De mensen die ik via Thuis in Epe heb leren kennen, zijn voor mij meer geworden dan alleen kennissen. Met veel van hen voel ik een echte verbondenheid. Ze zijn voor mij familie geworden. Het gevoel van verbondenheid, erbij horen en welkom zijn betekent veel voor mij, vooral wanneer je je in een nieuwe omgeving bevindt en nieuwe mensen, een nieuwe cultuur en een nieuwe taal leert kennen.

Ik geloof dat het leven ons altijd nieuwe kansen biedt: kansen om opnieuw te beginnen, nieuwe mensen te leren kennen, verschillende ervaringen op te doen en samen iets moois op te bouwen. Soms kan een eenvoudige uitnodiging of een klein moment leiden tot iets dat veel groter is dan we op dat moment hadden verwacht. Daarom ben ik diep dankbaar voor die eenvoudige uitnodiging bij de ingang van hotel Fletcher. 😘